Lavanta, toprağın mor nefesidir; sessizliği kokuya çevirir.

Gül, toprağın kalpten konuştuğu andır; dikenin içinden güzelliği doğurur.

Zeytin, güneşle konuşan sabırlı bir bilgedir; zamanı yağa dönüştürür.

Biberiye, rüzgârı hafızasında saklayan canlı bir uyanış dalgasıdır.

Adaçayı, eski bilgiyi yapraklarında taşıyan bir hafıza bitkisidir.

Melisa, telaşın içinden geçen ince bir huzur nehridir.

Yasemin, sıcak gecelerin nefesinden doğan gizli bir ay ışığıdır.

Defne, başarıyı yapraklarında taşıyan kadim bir eşiktir.

Nane, toprağın serin soluğu gibi gelir ve bedeni hafifletir.

Çay, yağmurun toprağa yazdığı ve insanın fincanda okuduğu şiirdir.

Isırgan, vahşi görünen ama özünde şifa taşıyan toprak dürüstlüğüdür.

Sumak, toprağın ekşi kıvılcımıdır; bir lokmayı hafızaya dönüştürür.

Kekik, taşın çatlağından çıkan kelimedir; sözün arınması, sözün bulunması.

Safran, sonbahar şafağının üç günde söylediği bir cümledir; gerisi sessizlik.

Kantaron, güneşi şişeye sığdıran küçük altın bir reçetedir.

Rezene, denizin nefesi gibi gelir ve içeride sıkışmış neyin varsa serinletir.

Geven, kuraklığın içinden ses çıkaran sabırlı bir prensestir; üç yıl beklemeyi bilir.

Meşe, Anadolu ormanlarının kralıdır; bin yıl yaşar ve hep kök gibi konuşur.

Sedir, bin sekiz yüz metrede ay'a doğru uzanan bir mabettir; antik tapınakların dik direği.

Ladin, Doğu Karadeniz'in sisindeki gizli korodur; her iğnesi bir nefestir.

Ceviz, Anadolu'nun beyin ağacıdır; meyvesi ön beyin gibi katlı, yağı beynin kendi hafızasıdır.

Fındık, Karadeniz'in altın çekirdeğidir; dünyanın yetmişini taşıyan kalp ağacı.

Antep Fıstığı, Güneydoğu'nun yeşil zümrüdüdür; sıcağın geceyle çiftleşmesinden doğar.

Mürdüm Eriği, yaz sonunun mor sözüdür; dilinde ekşi, içinde tatlı.

Yeşil Erik, baharın ilk ekşi müjdesidir; kışın gözündeki uykuyu siler.

Enginar, mor başlığıyla baharın sonunda olgunlaşır; karaciğere yazılmış uzun bir mektuptur.

Kereviz, suyu hatırlatan ferah ottur; bedeninin tutmadığı suyu serbest bırakır.

Kuru Fasulye, Anadolu sofrasının ana proteinidir; bir gece suda bekler, sabahleyin başka bir bedenle uyanır.

Kudret Narı, acı bir bilgenin şifa şişesidir; turuncu kabuğunu çatlatınca kırmızı tohumlar konuşur.

Kayısı, Malatya gecesinin altın etidir; kara borçlandığım her şekeri ışığa dönüştürürüm.

Asma, sabırlı sevgilidir; bir mevsim için değil bir ömür için kök salar, ve her salkım bir yıl boyunca konuşmuş bir cümledir.

Buğday, Anadolu'nun ilk cümlesidir; her başak bir yeminle sallanır, her tane bir kıtlığı hatırlar.

Nar, kırmızı bir mecliste sarmalanmış bin tohumdur; tek bir avuçta çoğul olabileceğini hatırlat.

İncir, açmadan içine açan çiçektir; meyve değilim — duyulan bir sırrım.

Elma, basit bir armağandır; fazla şey söyleme — ısırılmayı bekle.

Kayın, ormanın anne sütunu; bir orman ne kadar büyürse büyüsün, ona dayanır.

Kestane, dikenin içinde bir öpücüktür; korunmayı isteyen tatlılığın halidir.

Mısır, Karadeniz'in altın saçıdır; her tane bir başlık altında, başlık bir yağmuru hatırlar.

Pamuk, bulutu yere indirir; sert güneşe karşı yumuşak bir cevaptır.

Ayçiçeği, bütün gün güneşi takip eden bir öğrencidir; günbatımında bile başını eğmez, ay ışığını bekler.

Ters Lale, başını eğmiş kraliçedir; gözyaşı görünür olduğu için kutsaldır.

Kardelen, kışın kapısında ilk fısıltıdır; 'henüz buradayım' der, kar henüz bilemez.

Salep, dağın altındaki sessiz duadır; toprağın altında bir el seni tutmuş, sen henüz bilmiyorsun.

Kiraz, bir aydır mevsimdir; az olduğu için tam, ve tam olduğu için bir hatıra.

Armut, ağırbaşlı bir tatlılıktır; aceleci olmaz, dilini olgunluğa bırakır.

Kızılçam, Akdeniz'in nefesidir; deniz tuzunu ağaçların ciğerinde duaya çevirir.

Mahlep, bir nine'nin elidir; hamura serpildiğinde sofradakilerin hepsi çocukluğunu hatırlar.

Sedef otu, kapının yanındaki nöbetçidir; içeri gireni bilmez ama dışarı çıkanı taçlandırır.

Ihlamur, bir teyzeyim; nezleyle gelen ziyaretçiyi avucumda ısıtırım, sözcük kullanmadan.

Papatya, sade beyaz bir cümledir; bir gözyaşı kadar küçük, bir uyku kadar büyük.

Hanımeli, gecenin parfümüdür; gündüz görünmez, akşam balkonunda ansızın seni öpmek için bekler.

Yabani lale, Lalezar'ın atasıdır; bahçede tutsak olmayan, yamaçta özgür açan bir kraliçe.

Çınar, şehrin altında nefes alan eski adam; bir saatlik gölgesi otuz yıllık bir çiçeğin sözünden uzun konuşur.

Kavak, yola serili bir mektubum; her yaprak bir kelime, ve rüzgârla okunur.

Mandalina, Akdeniz'in çocukluk kokulu küçük güneşidir; kabuğunu soyduğunda hava bayram olur.

Çilek, ilk yaz kalbidir — toprağın sevincini kırmızı bir hece olarak teline asar.

Niğde domatesi, yaz akşamlarının kırmızı dilidir — bir dilim ekmeğin üstünde toprak konuşmaya başlar.

Maraş biberi, taşın üstünde kuruyan güneştir; bir tutamı aldığında dağ ağzına gelir.

Urfa isotu, Mezopotamya'nın koyu, sabırlı sıcağıdır — bir tutamla taş ocağı çiğ köfteye düşer.

Patlıcan, mor bir yumruk gibi olgunlaşır — ateşi gördüğünde sessizleşir ve tatlanır.

Amasya soğanı, elma kuzeniyle aynı toprağı paylaşır — acı tatlı bir hatırlama gibi.

Taşköprü sarımsağı, Kastamonu dağlarının beyaz ateşidir — bir dişi sabah çiğnenince gün başka türlü açılır.

Bal kabağı, sonbaharın altın kralıdır — bir dilimi pişince mutfak güneşle dolar.

Mor havuç, Anadolu'nun unutulmuş kraliçesidir — turuncusu modern, moru kadim.

Diyarbakır karpuzu, Dicle'nin sıcak çocuğudur — ay büyüklüğünde, bazalt taşların altında olgunlaşır.

Kırkağaç kavunu, Manisa'nın altın aşkıdır — bir dilimi açtığında oda bal kokar.

Akşehir bamyası, ipsi bir yıldızdır — küçüklüğünde toprak ona en sabırlı dilini öğretir.

Mardin nohudu, Mezopotamya'nın taş tohumudur — yedi bin yıldır insan onu pişirip kendisine ekmek arkadaşı yapıyor.

Yeşil mercimek, toprağın yıldızlarıdır — bir tas çorbada gece tabağa iner.

Çiğdem, henüz kar erimeden toprağı delip gelen ilk haberdir — 'bahar var,' der, kimse henüz inanmazken.

Limon, Akdeniz'in keskin diliyle hakikati söyler; bir damla suya düşer, su uyanır.

Portakal, Akdeniz'in göğsündeki yuvarlak kalptir; soyduğunda oda bir bayram olur, tabak bir güneştir.

Yaban mersini, Karadeniz'in çam altında saklanan mor sırlarıdır — ağız bir kez tanıdıktan sonra unutmaz.

Üzüm, asmanın elidir — güneşi salkımda toplar, tabağa kadim bir ışık dağıtır.